O barco, o ceo e o mar.
Hoxe tocou sentar a vista no dique para ser testemuña dun dos intres mais emocionantes que teño observado e do que grabei 3 minutos.
Parece moito e non é nada e o é todo.
Moito para quen non ve nese tempo todas as ansias, ilusións, esforzo, dedicación, nervos...
Nada en comparación cos meses previos de traballo e os anos que lle agardan del.
Todo, porque neses 3 minutos as miradas de toda a xente que arroupa a botadura apousan no mar, nese líquido salitroso que unha vez máis recollerá o froito da terra nas súas augas. Coma un parto á inversa.
Iso é.
Tres minutos nos que se contraen as respiracións e o pulso acelera.
Tres minutos onde o ceo se viste de festa cos palenques e os chíos das gaivotas dan a benvida ao seu novo guía.
O ceo, o barco e o mar.
Podería ser o título dunha novela, podería namorar da coidada portada, da reseña que engancha, podería querer acariñar cada páxina, ulir o papel, (o cheiro dos libros novos arrecenden a alma) podería acomodar no sofá e lela aos poucos deixando que a súa prosa me conmovera...
Pero a vida agasalloume coas páxinas fŕaxiles, caducas, sensibles, emotivas e cautivadoras da estancia máis aló da xanela. Apouso a vista e namoro da súa portada, leo as pequenas liñas que nela se debuxan, cheiro o sentimento mesturado de argazos, acomodo no vento e abrazo o ceo, os chíos de gaivota e acariño as augas do mar e ás súas bravías xentes que sempre me conmoven.
Longa vida ao barco, ao ceo e ao mar!
M. P . R.
* No axexo do dia 21 de Marzo do 2019. Botadura do "Pasa aquí".
O video subido no blogue non corresponde co que inspirou o texto. Por razóns de peso subín un acurtado que só recolle o intre no que o barco pousa a obra viva na auga.
Comentarios
Publicar un comentario