Marela

Ilustración: Gemma Capdevila

Marela non é unha cor,

nin unha vaquiña do prado,

viste con roupas de auga

de escuma son seus brocados.

Xoga ás agochadas

cos pelouros e as algas pardas,

aníñase nas furnas,

axeonlla nas pozas calmas.

Enreda coas chalanas

que no portiño remansan,

con tres navíos na mar chica,

tres que van pola mar alta.

Matarile rile rile,

matarile rile rón.

Marela agocha no fondo

as chaves dunha canción...

Un coro de ondiñas novas

veñen con ela cantando,

chascarraschean as cunchas,

as buguinas van chamando:

Eis a raíña dos mares

que bota o seu branco pano!

Marela non é unha cor,

é o nome da mar nena,

isa que brinca nas rochas,
esvara polas ribeiras.

A que deita as murallas

que se erguen nas areas,

no seu reino non hai muros

nin castelos, nin fronteiras.

Marela é a nena do mar,

a que medra coas mareas.

Marela é a mar nena,

libre, extensa, plena...